حرف هایی که بر دلم ماندند... “سمانه نایینی”

 باورش ... نه ! زیاد مشکل نیست ، حرف هایی که بر دلم ماندند

آسمان تمام دنیا را ابرهای سیاه پوشاندند

آسمان بودنت بدیهی بود ، قبله یعنی نگاه غمگینت

و چه احمق شدند دستانی که تو را رو به قبله خواباندند

چشم هایم فقط تو را می دید که شبیه فرشته ها بودی

و تو را مثل تکه ای خورشید بین دستان ماه پیچاندند

مثل یک قطره نور سر می خورد بدنت روی خاطراتی که

آدمک های ظاهرا” غمگین ، دور تا دور خانه چرخاندند

گورکن با تمام سنگدلیش خاک می ریخت روی خاطره هام

و تمام وجود ماهت را خاک های سیاه پوشاندند

تو نبودی که قصه می گفتی ، من نبودم که گریه می کردم

حس یک شعر تازه بودی که عده ای آیه آیه می خواندند

نه کسی گریه می کند بی تو ، نه کسی داد می زند که نرو

باورش هم زیاد مشکل نیست، حرف هایی که بر دلم ماندند ...