غزل شماره96..."حسین منزوی"

با هر تو و من ، مایه های ما شدن نیست

هر رود را اهلیت دریا شدن نیست

از قیس مجنون ساختن شرط است اگر نه

زن نیست اندیشه ی لیلا شدن نیست

باید سرشت باد جز غارت نباشد

تا سرنوشت باغ جز یغما شدن نیست

در هر درخت این جا صلیبی خفته ، اما

با هر جنین ، جانمایه عیسی شدن نیست

وقتی که رودش زاد و کوهش پرورش داد

طفل هنر را چاره جز نیما شدن نیست

با ریشه ها در خاک ، بی چشمی به افلاک

این تاک ها را حسرت طوبی شدن نیست

آیا چه توفانی است آن بالا که دیگر

با هر که افتاد ، اشتیاق پا شدن نیست

سیب و فریب ؟ آری بده . آدم نصیبش

از سفره ی حوا به جز اغوا شدن نیست

وقتی تو رویا روی اینان می نشینی

آیینه ها را چاره جز زیبا شدن نیست

آن جا که انشا از من ، املا از تو باشد

راهی برای شعر جز شیوا شدن نیست