تو ای وحشی غزال و هر قدم از من رمیدنها..."هاتف اصفهانی"

تو ای وحشی غزال و هر قدم از من رمیدنها

من و این دشت بیپایان و بیحاصل دویدنها

تو و یک وعده و فارغ ز من هر شب به خواب خوش

من و شبها و درد انتظار و دل طپیدنها

نصیحتهای نیک اندیشیت گفتیم و نشنیدی

چه ها تا پیشت آید زین نصیحت ناشنیدنها

پر و بالم به حسرت ریخت در کنج قفس آخر

خوشا ایام آزادی و در گلشن دویدنها

کنون در من اگر بیند به خواری و غضب بیند

کجا رفت آن به روی من به شوق از شرم دیدنها

تغافلهای او در بزم غیرم کشته بود امشب

نبودش سوی من هاتف گر آن دزدیده دیدنها